Bel ons op 040-7113026 of mail info@revitalis.nl

Dopamine tekort

Blijf op de hoogte van de nieuwste innovatieve gezondheidsontwikkelingen en ontvang het cel herstel voedingsplan kado:

Het Dopamine tekort

Vijftig procent van de Nederlanders kampt met 1 of meer chronische klachten. Dit is een ongekend hoog aantal. Het dopamine tekort is één van deze aandoeningen, die ten grondslag ligt aan meer dan 100 hedendaagse ziektes. Een van de belangrijkste oorzaken is een tekort aan voedingsstoffen en een verhoogde belasting met gifstoffen vanuit het milieu.

Gezondheid op celniveau

Het dopamine tekort wordt doorgaans niet als zodanig erkent door de reguliere geneeskunde. In de orthomoleculaire geneeskunde is er echter juist heel veel over bekend. Lichaamscellen hebben voedingsstoffen nodig om te kunnen functioneren. Als er tekorten ontstaan aan vitamines en mineralen verloopt de celstofwisseling niet optimaal.

Gevolgen

Op korte termijn zijn de gevolgen niet altijd direct merkbaar. Op lange termijn kan een structureel tekort aan voedingsstoffen leiden tot aandoeningen zoals hart- en vaatziekten, kanker, (chronische) vermoeidheid, gewrichtsklachten, fibromyalgie, diabetes, etc.

Gifstoffen

Door de toegenomen vervuiling uit het milieu, het toegenomen gebruik van antibiotica, door de biochemische bewerking van ons voedsel, door het veelvuldig gebruik van pesticides en door de toename van kunstmatige kleur- en smaakstoffen in onze hedendaagse voeding, is de gifbelasting van ons lichaam enorm gestegen. Gifstoffen worden opgeslagen in ons lichaam. Steeds meer mensen ontwikkelen zo chronische en vaak vage of onduidelijke klachten. De reguliere geneeskunde kan u hier vaak niet goed mee helpen. Juist als u onduidelijke klachten heeft, en geen oplossingen vindt, kom dan eens langs bij Revitalis voor onderzoek.

Wat is een dopamine tekort?

Een dopamine tekort betekent dat de cellen in het lichaam niet meer in staat zijn om voldoende dopamines te produceren. De productie van dopamine is essentieel voor het welzijn van ons lichaam. Bij een gebrek aan dopamine komen wel meer dan 180 lichaamsfuncties onder druk te staan. Je zou het kunnen zien als het oliën van je auto. Tijdig olie bijvullen is essentieel om je auto goed te onderhouden. Doe je dit niet, loopt hij vast.

Dopamine essentiëel

Te weinig dopamine laat – net als te weinig olie in je auto – je hele lichaamssysteem vastlopen. Gelukkig heeft je lichaam in tegenstelling tot een auto wel een zelfherstellend vermogen! Je hoeft dit alleen maar aan te spreken met de juiste voedingsstoffen en eventueel voedingssupplementen of juist door het weglaten van bepaalde voedingsmiddelen.

Immuunsysteem

Dopamines zorgen voor goed slapen, een goede hechting in relaties, voor goed opstaan, voor een goede eetlust, voor een goed humeur, voor emotionele stabiliteit, maar ook – en heel belangrijk – voor een goed werkend immuunsysteem. Omdat een tekort aan dopamines ons immuunsysteem zo zwaar onder druk zet, maakt het ons kwetsbaar voor allerlei ziektes en aandoeningen.

Auto-immuniteit

Een ernstig dopamine tekort kan ons immuunsysteem helemaal blokkeren. Denk hierbij aan de diverse auto-immuunziekten.

Ontstaan van dopamine tekort

Een dopamine tekort ontstaat, wanneer bepaalde celreceptoren (zie plaatje) in het lichaam niet meer of niet meer goed functioneren. Deze receptoren op de wanden van de cellen functioneren eigenlijk als een soort brievenbusjes. Zodra het lichaam bepaalde stofjes naar die brievenbusjes stuurt, worden deze opgenomen in de cellen, die vervolgens andere stofjes beginnen produceren en uit te scheiden.

receptoren

Wat is de rol van de receptoren op de cellen?

Elke cel in het lichaam heeft een aantal receptoren (brievenbusjes) tot zijn beschikking. Dit zijn groepjes aaneengeschakelde eiwitten, die ervoor zorgen dat andere stoffen kunnen opgenomen worden in een cel. Wanneer deze stoffen worden opgenomen in de cellen, betekent dit dat de cellen weer andere stoffen kunnen produceren en kunnen uitscheiden.

Defecte receptoren

In het geval van een dopamine tekort, zijn deze receptoren slecht functionerend, danwel volledig beschadigd of kapot. Dit is afhankelijk van de ernst van de aandoening. Defecte of volledig beschadigde receptoren veroorzaken verschillende ziekten. Hoewel er een heleboel varianten aan receptoren bestaan, voor allerlei verschillende stoffen, hebben we het in het geval van het dopamine tekort enkel over de opioïde-receptoren.

Opioïde-receptoren

In het geval van een dopamine tekort is er een belangrijke rol weggelegd voor de opioïde-receptoren. Het zijn de endorfines (een type opioïde) die aan de cel de opdracht geven om dopamine aan te maken. Wanneer de opioïde-receptoren stuk zijn en de cellen geen endorfines meer kunnen absorberen, vindt de opdracht tot de productie en uitscheiding van dopamine niet meer plaats.

Endorfinesysteem

Er zijn dus receptoren, die verantwoordelijk zijn voor de opname van alle opioïde-achtige (pijnstillende) stoffen. De receptoren voor alle endorfines en exorfines. Er zijn in het totaal 3 soorten opioïde-receptoren en elke receptor heeft een eigen specifieke taak.

  • Mu (μ )-Opioïde-receptoren (MO-receptoren), kortweg MOR
  • Delta(δ)-Opioïde-receptoren (DO-receptoren), kortweg DOR
  • Kappa(κ)-Opioïde-receptoren (KO-receptoren), kortweg KOR

receptoren2

De beschadigde receptoren die zorgen voor het dopamine tekort. Het totale systeem van deze drie samenwerkende receptoren noemen wij het endorfinesysteem. Het endorfinesysteem is dus, kort samengevat, de verzamelnaam van de drie verschillende samenwerkende opioïde-receptoren. Als endorfines of exorfines zich aan deze receptoren hechten, zetten deze receptoren de cellen aan het werk. Ze signaleren met andere woorden de cellen, om aan de slag te gaan en dopamine te produceren.

Endorfineresistentie

Wanneer de brievenbusjes op de cellen stuk zijn of zelfs afwezig, kan endorfine niet de cellen in, en kan er geen dopamine meer aangemaakt worden. Om deze reden wordt een dopamine tekort ook wel een endorfineresistentie genoemd. De celreceptoren zijn immers resistent geworden tegen endorfine.

Een goede productie van dopamine in de cellen.

endorfine

Een verstoorde productie van dopamine in de cellen: het dopamine tekort.

dopamine

Locatie receptoren

De verschillende opioïde-receptoren bevinden zich in de celwand van cellen, ook wel het celmembraan genoemd. Ze zitten doorheen het hele lichaam. Ze zitten bijvoorbeeld in de celwand van cellen in de hersenen, in de darmen en zelfs in onze huid. De endorfines en de exorfines die zich aan de receptoren hechten, vervullen een functie als hormonen en neurotransmitters. D.w.z. dat ze – als de endorfine receptoren goed functioneren – via de endorfine receptoren opdrachten kunnen geven aan onze cellen.

Hoe geraken receptoren beschadigd?

Er zijn een aantal belangrijke oorzaken van het beschadigd raken of zelfs verdwijnen vanopioïde-receptoren:

  • Psychische stress foetus:

Iemand kan als foetus veel stress ervaren hebben, omdat de moeder een stressvolle zwangerschap had. De bron van de aandoening ligt dan al in de vroege kindertijd en men ziet over het algemeen een stapsgewijze toename van klachten in de loop van het leven.

  • Psychische stress kind:

Als de kindertijd een stressvolle periode is geweest op psychisch vlak, kan dit ook een negatieve uitwerking hebben gehad op de opioïde-receptoren. Het lichaam is in deze periode in ontwikkeling en dus kwetsbaar.

  • Psychische stress volwassenen:

Ook stress in het volwassen leven kan de opioïde-receptoren beschadigen. Hoe meer psychische en ook aanhoudende stress een lichaam te verduren heeft, hoe meer de celreceptoren onder druk komen te staan.

  • Weeën-opwekkers:

Kinderen die met weeën-opwekkers ter wereld zijn gekomen, lopen een grote kans een endorfineresistentie te ontwikkelen. Weeën-opwekkers zijn opgebouwd uit oxitocynes. Oxitocyne is een morfine-achtige opioïde stof (een exorfine). De overvoering met deze exorfine ontregelt de opioïde-receptoren van de pasgeboren baby.

  • Antibiotica:

Kinderen die veel antibiotica krijgen of hebben gekregen tijdens hun kindertijd, kunnen een endorfineresistentie ontwikkelen. Antibiotica zijn ook morfine-achtige opioïde stoffen die het endorfinesysteem verstoren. Kinderen die veel oorontstekingen hebben, of bronchitis en dergelijke, lopen grote kans al een endorfineresistentie ontwikkeld te hebben.

  • Voeding exorfines:

Steeds meer exorfines in voeding zijn een belangrijke oorzaak van de toename aan beschadigde opioïde-receptoren. Exorfines in ons hedendaagse voedingspakket zijn gluten (in tarwe), caseïne (in melk), soja-exorfines en spinazie-exorfines.

  • Een epigenetische afwijking:

In het bloed is het enzyme DPP-IV verantwoordelijk voor het afvoeren van een teveel aan endorfines en exorfines. Het DPP-IV enzyme wordt aangemaakt door een bepaald gen. Op dit gen zit een AAN/UIT-knop. In het geval van een goed functionerend gen, staat deze knop AAN, en worden er voldoende DPP-IV enzymen aangemaakt. In het geval van een slecht functionerend gen, staat deze knop UIT, en worden er geen DPP-IV enzymen aangemaakt.

Rol van DPP-IV enzyme

DPP-IV is ervoor verantwoordelijk om het teveel aan endorfines en exorfines wat overblijft in het bloed, en niet opgenomen wordt door de cellen, af te breken. Dit is een normale functie van het lichaam, die na stress aan haar opruimactiviteiten begint. Wanneer DPP-IV niet aanwezig is, blijven deze stofjes in het bloed zitten, en blijven de opioïde-receptoren ook geconfronteerd worden met deze stofjes. Dit zorgt voor schade aan de opioïde-receptoren.

Uitputting

Als er te veel endorfines en exorfines in het bloed zitten, wil het lichaam wel af van dit overschot. Omdat hier bij een DPP-IV deëfficiëntie geen enzymes voor beschikbaar zijn, kost dit heel veel energie. Het lichaam onttrekt deze energie aan haar organen, spieren, botten etc. Het lichaam komt zo enorm onder druk te staan, en levert een uitputtingsslag.

Steeds meer exorfines in voeding

In ons hedendaagse voedingspakket zitten steeds meer exorfines. Door een grote vraag naar voeding, is de voedingsindustrie gaan experimenteren met het genetisch manipuleren van koeien en tarwe. Hierdoor ontstonden koeien- en tarwesoorten die veel meer melk en tarwe gaven in veel minder tijd. De samenstelling van deze soorten is daarentegen wel anders dan in de eerdere middelen. Kort gezegd, bevatten de producten van deze koeien en van deze tarwe extreem hoge hoeveelheden exorfines. Niet iedereen zijn of haar lichaam is daartegen bestand. Zeker mensen met een DPP-IV tekort, kunnen enorme last hebben van exorfines in voeding.

Caseïne en tarwe

De aanwezigheid van caseïne (een exorfine) in melk van genetisch gemanipuleerde koeien is met 2000% vermeerderd. In onze tarwe, zitten tot 500% meer exorfines dan in het vooroorlogse brood. Hedendaagse tarwe-exorfinen hebben ook een zachte constitutie. Waar ons brood vroeger keihard kon zijn, zorgen tarwe-exorfines ervoor dat ons brood van vandaag heel zacht en fluweelachtig is. Iets wat dus ook beter in het schap ligt. Het verkoopt kortom beter. Tarwe-exorfines noemen we in het dagelijkse taalgebruik gluten.

Depressiviteit

Via onze voeding krijgen wij door de extreme toenames aan exorfines in voeding, een extreme mate aan morfine-achtige opioïde stoffen binnen! Waar we vroeger weleens morfine-achtige stoffen kregen toegediend door een arts of in het ziekenhuis, krijgen we dit nu dagelijks binnen via ons voedsel. Deze morfine-achtige stoffen hebben een verdovende werking. Hier kan dan ook de toename van depressies in grote mate mee in verband gebracht.

Achtergrondinformatie

www.exendo.be

Gevolgen van dopamine tekort

Naast endorfine, zijn er nog twee andere stoffen (die uit suiker en vetten worden gehaald), die het lichaam gebruikt om dopamines, en dus serotonine, melatonine en oxytocine aan te maken. Endorfine heeft de grootste taak voor 55%, suikers en vetten zijn goed voor 25%. Als er geen endorfines gebuikt kunnen worden, zal het lichaam suikers en vetten proberen gebruiken om dopamine te produceren. Wij ervaren dit door zucht, trek en honger.

craving

Craving

Je zou kunnen zeggen, dat hierdoor iets ontstaat wat we ook wel craving noemen, eetbuien, emotioneel eten en zelfs verslaving. Omdat het lichaam toch altijd op zoek blijft naar een voldoende aanwezigheid van dopamines, is het het lichaam zelf wat ons er toe aanzet te blijven snoepen, eten of drinken. Bij de ene persoon blijkt de nadruk te liggen op suikers (snoep, alcohol) en bij de ander op vetten (chips e.d.). Omdat het lichaam dopamine wil, maar niet krijgt, zet het ons aan dit uit andere zaken te halen. Sommige wetenschappers noemen dit ook wel zelfstimulerend gedrag. Door bepaald gedrag te vertonen (meer eten, schrokken, of andere verslavingen) probeert de mens tekorten van stoffen in het lichaam aan te vullen.

Behandeling eetproblemen

De oorzaak van eetproblemen kan liggen in een fysiologisch probleem. Als er te weinig grondstoffen gehaald kunnen worden uit endorfines, zoekt het lichaam suiker en vet. Hoe minder endorfines benut kunnen worden, hoe hoger de behoefte aan suiker en vet. Jezelf voornemen om minder te gaan snoepen, werkt in dit geval niet. Je dopamine tekort zelf, werkt immers de eetproblemen in de hand. Bij Revitalis ben je aan het goede adres om op een andere manier aan jouw eetproblemen te werken. Wij onderzoeken eerst grondig jouw dopamine functie en/of tekort en kijken van hieruit verder.

Alcohol, sigaretten en drugs

Drugs, alcohol en sigaretten, bevatten morfine-achtige stoffen, maar deze zijn niet in staat dopamine te produceren. Alcohol, sigaretten en drugs helpen het lichaam dus niet om dopamine aan te maken, maar geven het lichaam wel “de indruk” dat het er dopamines mee kan maken. Omdat het lichaam zo graag dopamines wil maken, en dit ook nodig heeft, vraagt het naar morfine-achtige stoffen. Op die manier vervalt het lichaam zelf in verslavingsgedrag. Vanuit onze opvatting, is verslaving daarom niet enkel een psychisch verhaal, maar ligt er een duidelijke fysiologische component aan ten grondslag. Bel ons voor meer informatie, of maak meteen een afspraak.

Overzicht gevolgen dopamine tekort

Er bestaan drie fasen in het functioneren van opioïde-receptoren. In de eerste fase functioneren de opioïde-receptoren normaal. Zij vervullen dan een bepaalde functie. In de tweede fase geraken de opioïde-receptoren overwerkt (door stress, medicijnen, exorfines uit voeding etc.), we noemen dit de hyperactieve fase. Ze vervullen dan hun functie minder goed. In de derde fase worden de opioïde-receptoren volledig vernietigd (extreme en voortdurende overvoering met morfine-achtige stoffen). Ze kunnen dan hun functie niet meer vervullen.

Het stabiele en gezonde functioneren: stabiele DOR-, MOR- en KOR-receptoren:

receptoren-basis

Eerste fase endorfine-resistentie: hyperactiviteit DOR-, MOR-, en KOR-receptoren:

dopamine tekort fase 1

Laatste fase endorfine-resistentie: uitval DOR-, MOR-, en KOR-receptoren:

fase 3 dopamine tekort

Gratis E-book voor een blakende gezondheid en meer energie!

In dit voedingsplan leg ik o.a. uit:

- Wat de  invloed is van voeding op onze cellen
- Wat het belang is van goede vetten
- Wat laaggradige ontstekingen zijn 

en nog veel meer....

Zet de eerste stap in het verbeteren of herstellen van je gezondheid en download het e-book!

Gelukt, Check je email we sturen het e-boek nu naar je toe!

Pin It on Pinterest

Share This
stel een vraag